Nilay Saraçoğlu

Yaklaşık 10 yaşımdan beri bir cevap arıyorum.  Her bir arayış, hep bir umut. Kimisi diyor ki arama onu, içinde zaten, bunu anlamak, sindirmek çok kolaymış gibi... Kimisi diyor ki fazla düşünme akışına bırak, sanki akıntıda boğulmazmışım gibi... Kimisi de diyor ki iyi düşün iyi olsun, sanki benim elimdeymiş gibi birşeyleri "iyileştirmek". Sanki iyi ya da kötü varmış gibi... Sonsuz sessizlik gibi, yaşıyormuş gibi, yokmuş gibi, mutluymuş gibi...

Benim babam çok tutumludur, dışarıda yemek yemez, en uygun fiyatlı marketleri arar bulur, kıyafete para harcamaz, boşuna ışık yakmaz, aklınıza gelebilecek her türlü tasarruf yöntemlerini uygular. Yaşım daha gençken, bir ev geçindirmenin ne denli zor olabileceğini bilmeden çoğunlukla kızardım ona. Tabii artık ben de tıpkı onun gibi davranıyorum! Aslında hepimizin öyle olması gerek, toparlanıp kendimize gelmemiz gerek. İstanbul'a 3.havaalanı yapılması planlıyor ve hayata geçerse ekosistem fena halde etkilenip zaten bozulan dengeler tamamen yok olacakmış. Bilmem kaç tane ağaç kesilip, bir sürü gölcük ve göletler de zarar görecekmiş. İnsanlardaki bu para hırsının sonu yok ve yaşamı tamamen yok edene kadar da gelmeyecek. Kendi kendini imha eden bir mekanizma gibi adeta. Bu sadece bir örnek tabii, İstanbul ve diğer şehirlerin başlarına gelmeyen kalmadı, bari toptan ateşe verelim de kurtulalım hepimiz, bir kere de bitsin! Babamın bir evi var Tekirdağ yakınlarında, İstanbula 2-3 saat m...

5 aydır yoğun olarak yoga yapıyorum, öncesi de var tabii, ama arada ayrılıklar olmuştu. Bedenimde daha önce hiç yaşamadığım bazı değişiklikler olmaya başladı. Doktorlardan biri vücudumun temizlenmeye başladığını söyledi. Uzun yıllar sigara içtim ve hiç düzenli olarak spor da yapmadım. Kadın doğum doktorum da ayda 2 kere yumurtladığımı ama bunun bir sebebi olmadığını söyledi. Enteresan.... Sürekli burnum akıyor, öksüyorum ve hapşıyorum. Ama bütün bunlara rağmen fazlasıyla enerjiğim. Yoga hocalarımdan biri de bedenimin değişikliğe tepki verdiğini sabırlı olmam gerektiğini söyledi. İlk 1 sene böyle geçebilirmiş. Nasıl bir etkisi var gerisi siz düşünün artık. Zihnimle ilgili olan değişikliğe ise hiç girmek istemiyorum. Zira kaybolmuş gibiyim biraz, dolana dolana ilerliyorum, bir takım haller hiç bitmiyor.Kendimi bildim bileli spiritüel yaşama karşı ilgim sonsuz olmuştur. Birşey hissetmeden yapamam, haz almam lazım. Bu dinle de ilgili olabilir, günlük yaşam aktiviteleri olabilir. İş haya...

Blog tutmak ciddi bir iştir, düzen ister, emek ister, zaman ister hatta yürek ister. Samimi bir yazı yazmak için kendinle yüzleşmeyi göze almak şart. Utanmadan, sıkılmadan, kaçmadan, korkmadan... Benim yaptığım gibi değil yani. Yazdığım herhangi birşeyi hiç bir zaman beğenmediğim için çoğu zaman yazmak için kudursam da elim klavyeye gidemez durumda. Bu da benim hallerimden biri. Kafamin içinde mi, yoksa bedenimin başka yerinde mi olduğunu henüz tam kestiremediğim bir sesle konuşmakla geçiyor günlerim. O soruyor ben cevap veriyorum, ya da veremiyorum. O bir yandan sürekli eleştiriyor herkesi ve herşeyi. Yoga yaptığım stüdyoda dersi beklerken başlıyoruz yine. Şuna bak, ona bak, ne giymiş, bu kız da ne salak, şu da herkesle arkadaş, bu da kendini bir şey sanıyor, burada gerçekten yoga yapmaya gelen yok, millet ortam peşinde, öffff sıkıldım, ne işim burda, yapamıyorum zaten pozları, kaç zaman oldu hala kaslarım ağrıyor, meditasyonda sıkılıyorum, gözlerimi açmak istiyorum, midem bulanıyor...

Telefonunu bilmem kaç kere aramama rağmen açmıyorsan, başına birşey geldiğini düşünmem çok mu aptalca? Peki ya senin her defasında "uyuya kalmışım" ya da "gördüm ama unuttum aramayı" demen çok mu akıllıca? Ben bunları düşünmenin üzerimde bir külfet olduğuna karar verdim, duygularımı bastırmaktan vazgeçiyorum. Sonucu da ne olursa kabulumdur. Adam gibi karşıma geçip gerçekten ne istediğini söyleyen bir tane insan yok. Yarım ağızlı merhabaları ve  zoraki gülümsemelerin ne kadar aptalca olduğunu anlayamacak kadar salak olduğumuzu mu sanıyorlar acaba? Tavsiyem siz de duygularınızı bastırmayın, siktir git diyebilirsiniz mesela yüzüme yüzüme. Hoş olabilir.

Hayal 3 yaşını doldurmak üzere. Zaman çok hızlı geçiyor ama nasıl geçtiğini biliyorum. Bir insan yetiştirmeye çalışmak zor. Gerçekten çok zor. Onu çok seviyorum, sevmek de değil aslında, başka birşey, bambaşka, kendinden vazgeçmek sanki, kalbinin boşlukta atması gibi, içinin akıp gitmesi... Nilay 30 yaşını doldurmak üzere. Zaman çok hızlı geçiyor ama nasıl geçtiğini biliyorum. Bundan 10 yıl öncesine bakıyorum bir de şimdiye. Yıllarca çektiğim sancılı çalışma saaatlerimin hiç uğruna olduğunu yüzüme yüzüme vuruyor hayat. Ben bu hayatta gerçekten ne yapmak istediğini bulamamış basit bir insanım. Elimden geldiği kadar anne olmaya çalıışyorum ama bazen sanki onu da yüzüme gözüme bulaştıyorum. Tahammülsüzlüğüm canımı çok acıtıyor. Bazı geceler kafamı yastığa koyduğumda gelecek kaygısı yüzünden uykularım kaçıyor. Uykularım tutsa da kabuslarım başlıyor. Derin bir nefes alıyorum şimdi, kafam yerine gelsin diye. İşe yarıyor mu, bazen.... Sigara içmeyi bazen çok özlüyorum. Böyle zamanlarda hele...

Herkesin çılgınlar gibi tatil eğlediği şu günlerce çalışmak zorunda olan emekçi kardeşlerimi sevgiyle kucaklıyorum. Alaçatıdayım, Kaşdayım, ebenin hörekesindeyim diye durum güncellenmesi yapanları ise Allah'a havale ediyorum. Tok açın halinden anlamazı misali herkesin kendi işine bakmasını rica ediyorum ve sanıyorum saçmalamaya başlıyorum! İnsanoğlu çok garip. Arkasından birşeyler yazmam gerek bunlan ilgili biliyorum ama sadece o cümleyi yazmak istedim. Bir de bu aralar leş gibi olana kadar bira içmek istiyorum ama kendimi tutuyorum. Birşeye karar verip, bir yola girdiğinde, işler iyi gidiyor diye sevinip eşe dosta anlatmaya başladığında hooppp herşey tepetaklak oluyor, bunu çok pis anlıyorum artık. O yüzden çatlasanız da patlasanız da ağzımdaki baklayı çıkartmıyacağım kem gözlüler! Çok yoğunum, gerçekten bazen o kadar yoruluyorum ki, uykuya dalamıyorum bir türlü, rüyamda hep bir yerlerden düşüyormuş gibi, zıplamalar yaşıyorum. Bu aralar ağırlıklı olarak evden çalıştığım için ...