Nilay Saraçoğlu

Bir yandan patates soyuyorum, diğer yandan hiç bilmediğim bir arayüzden site güncellemesi  yapmaya çalışıyorum. Öte yandan da birilerine mail yazıyorum. Akabinde çocuk ağlamaya başlıyor,karnı aç muhtemelen, ya da bilgisayara saldırmak istiyor. Sonra kendimi dışarı atıyorum marketten alınacaklar var:süt, bez, meyve, ıslak mendil... Mosmor gözaltlarımla yollardayım...Akşam saat 10 bilemedin 10 buçuk bayılmışım, sabah 6 buçuk da nöbet başlıyor çünkü... "Anne mama"... Dışarıdaki hayat nasıl hiç bilmiyorum, bu gençler neler yapıyor son zamanlarda bihaberim... Salı günleri Öyle bir geçer zaman ki yi izlemek büyük eğlencem... Birileri göçüp gidiyor bu dünyadan sonra, ben büyükçe, çoluk çocuğa karıştıkça akrabalar gidiyor bir bir, nedense arka arkaya yaşanıyor, cenaze evlerinde alıyorum soluğu, aklım hala soymam gereken patateslerde... 5 liralık t-shitler alıyorum sonra cuma pazarından, kıçımda da siyah bir tayt bu yazı çıkarırım diye düşünüyorum hiç masrafsız, ne güzel! Şimdi be...

Yazamıyorum, yazmadığım zaman kendimi kötü hissediyorum fekat yazdığım zaman da garip bişiler oluyor. Yazılanları okuyanlardan çekiniyorum sanki... Eskiden en rahat olduğum yerde kıcıma bişiler batıyormuş gibi geliyor. Siz yazdığınız zaman rahatlıyor musunuz hala? Minik bir not: Ben bazılarını donumda sallarım. Minik diğer bir not: İnsanın hayatı bir maille değişebiliyor. Minik son bir not: Benim 15 aylık bir kızım var.

Halbuse kendimi koyversem, televizyon seyredek ve yemek yaparak gerçekten mutlu olsam... Herkesin beğendiğini beğensem, alışveriş merkezi gezerken gerçekten eğlenebilsem... Şu andakinden daha huzurlu olurdum belki de... Mal gibi olsam, aptalin teki olsam, belki de en büyük aptal benim şu an bunları yazıyor oldumgum için... Affedin.

Bazı arkadaşlarımı artık hiç aramıyorum, itiraf ediyorum içimden gelmiyor:( Böyle diye diye etrafımda kimse kalmadı biliyorum... Ama gerçekten yapıcak bişi yok, bebek bütün dünyamı ele geçirmiş durumda. Zamanın nasıl geçtiğini anlamak pek de mümkün değil. Özellikle beraber yaptığımız o uzun öğlen uykuları o kadar tatlı ki...

30 yaşında olmama 1 sene kaldı arkadaşlar... Hala kimse inanmak istemese de bu böyle. İnanmıyorummmmm ne kadar küçük gösteriyorsun palavralarınız artık sökmeyecek maalesef...

Birden çok hoşuma gitti bu kelime, ben de eskiden çok sürtüktüm, ordan oraya gezerdim, kıçımın üstüne oturmazdım, şimdi ise evden çıkmak ne de zor geliyor. Offf korktuğumda buydu zaten...

Hayalcim çok kısa bir zaman sonra 1 yaşını dolduruyor. İnanamıyorum değişimine, maşallahhh :):) Çok seviyorum onu çok!!!!